เด็กไทยทุกคนคงเคยได้ยินเพลงลูกเสือ ที่ว่า "ลูกเสือเค้าไม่จับมือขวา ยื่นซ้ายมาจับมือกันมั่น"

แต่เรื่องนี้กล่าวไว้ว่า การจับมือซ้ายเนี่ย ถือว่าเป็นการหาเรื่องกันนะ เหอๆๆ

Psychometrer Eiji

Story Yuuma Andou

Illust Masashi Asaki

พิมพ์ครั้งแรกในปี 1996 (เกือบ 10 ปีแล้วแหะ) จบที่ปี 2000 ที่ผ่านมานี่เอง(ผ่านมา 5 ปีแล้วว้อย) 25 เล่มจบค่ะ

เรื่องนี้เป็นการ์ตูนแนวสืบสวนสอบสวน แต่ไม่ใช่แบบคินดะอิจิ หรือ โคนันนะ เรื่องนี้มันจะคล้ายๆตำรวจของจริงมากกว่า คือ คดีที่เกิดขึ้นจะไม่ใช่คดีประเภท ฆาตกรรมห้องปิดตาย หรือ ปิดเกาะไว้แล้วฆ่ากันในนั้นน่ะ มันจะเป็นคดีเปิด ฆ่าในเมือง แล้วตามสืบเอา

อ่านๆดูอาจจะคิดว่าน่าเบื่อ แต่มันไม่เบื่อนา

ลองมาดูเนื้อเรื่องกันซักนิด

อาสึมะ เอย์จิ เด็กหนุ่มนักเรียน(นักเลง)ม.ปลาย ผู้มีพลังพิเศษ สามารถอ่านความรู้สึกนึกคิดที่ตกค้างอยู่ตามที่ต่างๆ วันหนึ่ง เขาได้พบกับ ชิมะ เรียวโกะ ตำรวจสาว (ขาว สวย หุ่นเช้งยังกะนางแบบ)โดยบังเอิญ เธอเป็นผู้รับผิดชอบสืบสวนคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง "Mobius" อยู่

ชิมะเรียนจบมาทางด้านจิตวิทยาโดยตรง และเธอยังได้ศึกษาเกี่ยวกับ Psychometry โดยหวังว่าจะสามารถนำผู้ที่มีความสามารถนี้มาสืบสวนคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นจริงๆได้ในญี่บุ่น

เอย์จิผู้ซึ่งไม่รู้อะไรดันไปเผลอใช้ Phychometry กับเข้าหล่อนเข้า เลยความแตก - -" แต่เขาเองก็ไม่ยอให้ความร่วมมือกับเธอ(คงจะไม่อยากยุ่งกับตำรวจ) จนกระทั่งผู้เคราะห์ร้ายคนหนึ่ง เป็นเด็กสาวที่เป็นเพื่อนของน้องสาวของเขา และตำรวจได้ทำการจับกุม ทามิยะ โชคิจิ ซึ่งเป็นเพื่อนซี้ไปเป็นผู้ต้องสงสัย เอย์จิจึงยอมให้ความร่วมมือกันชิมะในการใช้พลังของตนเพื่อตามหาตัวคนร้ายที่แท้จริง

และนั่นก็เป็นคดีแรกของผู้หมวดสาวนักจิตวิทยามือหนึ่งและเด็กเกผู้มีพลังจิต ต่อมาก็มีอีกเยอะแยะ

เรื่องนี้มีจุดนึงที่เราชอบมากเลยคือการสืบของชิมะ เธอจะใช้วิธี Profiling คือการวิเคราะห์จากสถานที่เกิดเหตุ เวลา หรือสิ่งต่งๆที่หลงเหลืออยู่ในบริเวณนั้น นำมาสร้างภาพของฆาตกรอย่างคร่าวๆ กำหนดช่วงอายุ ระดับการศึกษา ชีวิตครอบครัว งานที่ทำ นิสัย หรืออื่นๆ แล้วตีวงฆาตกรให้แคบลง ซึ่งเราคิดว่ามันเจ๋งมากเลยนะที่สามารถวิเคราะห์ออกมาแบบนั้นได้ ถ้าตำรวจไทยทำได้แบบนี้ก็ดีสิ(อ้าวว วอนคุกซะแร้วตรู)

แล้วก็นะ หลังจากจับคนร้ายได้แล้ว ชิมะ เอย์จิ และยูซึเกะ(หมอนี่เป็นเด็กเรียนดี ที่ 1 ของสายชั้น แต่ดันมาเป็นเพื่อนสนิทกับเด็กโคตะระเก - -") จะมานั่งพูดคุยกันเกี่ยวกับสภาพจิตใจของคนร้ายและสาเหตุในการก่อคดีขึ้นมา ซึ่งส่วนใหญ่คนร้ายในเรื่องนี้จะเป็นผู้ที่จิตผิดปกตินิดหน่อย ส่วนมากมักจะมีปัญหา หรือแผลใจ อะไรทำนองนั้น บางคดีอ่านแล้วก็เศร้านะ(แต่เราว่าฆาตกรในคินดะอิจิน่าเศร้ากว่าแหะ)

หลังจากจบคดีใหญ่ๆก็มักจะมีคดีเล็กๆน้อยๆ หรือเรื่องฮาๆให้อ่านเหมืนอให้เบรคสมองยังไงยังงั้นเลย

เราชอบตอนที่เอย์จิไปช่วยเด็กที่จะฆ่าตัวตายมากๆเลย (ฮา) บอกว่าตัวเองเป็นพระเจ้าแห่งการวิวาท แล้วสอนว่า

"จงเดินไปหาหัวหน้าพวกที่รังแกเราอย่างยิ้มแย้มแล้วก็ชกจมูกมันซะ" (ทำไมต้องยิ้มแย้ม)

ที่ขำสุดๆคือตอนพากลับน่ะแหละ คิดว่าเอย์จิดูน่ารักดี สมเป็นพี่ชาย(อีกคดีก็เหมือนกัน ที่เด็กผู้หญิงรอดจากเครื่องบินตกน่ะ)

อ่านเรื่องนี้แล้วได้ความรู้ด้านจิตวิทยาขึ้นมาเยอะเลย จริงๆเราก็ไม่รู้หรอกว่ามันจริงหรือเปล่าตามเรื่อง เพราะไม่ได้เรียน(แป่วว) ขี้เกียจหาข้อมูลด้วย ไงๆมันก็เป็นการ์ตูน จะไปเครียดกับมันทำไมนิ อ่านเอาสนุกๆก็พอ(อ้าว ตกลงเอาไง)

อ้อ อีกเรื่องนึกค่ะ เรื่องนี้เราว่ามันเป็นการ์ตูนที่เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อ่านมากกว่า คือเนื้อหามันหนัก ฆาตกรแต่ละคนก้อนะ ...(เคยอ่านคดีต้นซากุระแล้วไม่กล้าไปอาบน้ำ ต้องรอให้แม่กลับก่อน ประสาทจริงตรู) แล้วก็ มันจะมีพวกฉากแฟนเซอร์วิส หรือพวกสโตกเกอร์ด้วย พิจารณาก่อนอ่านนะคะ (แต่สนุกจริงๆ สนุกมากกก)

เอาล่ะ ขอจบการรีวิวเพียงเท่านี้

คือ จริงๆที่เราเอาเรื่องนี้มาอ่าน ก็เพราะช่วงนี้มันมีละครไทยอยู่เรื่องนึง ชื่อ "สืบ สาว ราว รัก" น่ะ เราได้ข่าวว่าเค้าเอาพล็อตของเรื่องนี้มาสร้าง แล้วเราก็ได้ไปอ่านเรื่องย่อมา(ไม่มีโอกาศได้ดูแฮะ ไม่รู้ว่ามันช่องอะไร กี่โมง)อืม มันคล้ายๆจริงๆแหละ พระเอกมีพลังเหมือนกัน ตำรวจสาวก็มีคนรักที่ตายไปเหมือนกัน มีสาวเปรี้ยวมาติดพระเอกเหมือนกัน มีเพื่อนฉลาดๆคนนึงเหมือนกัน(แต่ในนั้นเป็นผู้หญิง) ที่ไม่เหมือนคงเป็นพระเอกไม่มีน้องสาวไม่มี Profiling มั้ง

อาจจะมีอย่างอื่นเหมือนอีก และอย่างอื่นไม่เหมือนอีก เราก็ไม่รู้ เพราะจำเนื้อเรื่องเรื่องนั้นไม่ค่อยได้ แต่ในฐานะคนอ่านการ์ตูนคนนึง เรารู้สึกไม่พอใจเลยที่มีการทำอย่างนี้ คือ อย่าคิดว่าคนอื่นโง่ อ่านแล้วจำอะไรไม่ได้เลยสิ อย่าคิดว่าการ์ตูนมันเก่าแล้ว มันจะไม่มีใครรู้ การ์ตูนดีๆ สนุกๆ มันไม่หายไปจากความทรงจำของคนอ่านง่ายๆหรอกค่ะ

แต่ถ้าคนแต่งเรื่องไม่เคยอ่าน แล้วแต่งออกมาได้คลายขนาดนี้ ก็ขอโทษด้วยละกัน

ป.ล. อยากจะหารูปใส่นะ แต่เอาไว้ก่อนน่อ -_-"